Na de scheiding van haar ouders verhuisde de zesjarige Vladlena Sandu van de Krim naar Grozny. Daar belandde ze in 1994 in de bezettingsoorlog van de Russische Federatie tegen de Tsjetsjeense bevolking. Jaren later blikt ze als filmmaker terug op haar jeugd in dit diep persoonlijke, hybride werk vol tomeloze vindingrijkheid.
Ze zoekt naar een antwoord op de fundamentele vraag: hoe kunnen we de cyclus van geweld, die vele kinderen vormt en van generatie op generatie wordt doorgegeven, doorbreken?
Sandu zette haar oorlogsherinneringen om in een verbeeldingsrijke film die wemelt van de lyrische, politieke en surrealistische beelden. Zo creëerde ze een speelgoedtheater waar plastic poppetjes de gruwelen verbeelden die ze als kind heeft aanschouwd, sec verteld in haar autobiografische voice-over.
Te zien vanaf donderdag 16 juli.
